BÖLÜM: GERÇEKLİĞİN ÇÖKÜŞÜ
ZAMAN KIRILIRKEN
Dünya parçalanırken, ben de parçalandım.
Çevremdeki her şey hızla çözülüyordu. O kadar hızlıydı ki, gözlerimi kapatıp yeniden açana kadar her şey değişmişti. Binalar, apartmanlar birer birer titredi, bir çığlık gibi kayboldu. Kırık dökük sokaklar, terkedilmiş caddeler… Hepsi, yavaşça bir buhar gibi havada kayboluyordu. Şehir, hiçliğe doğru akıyordu.
Sokak lambaları, karanlık bir denize dökülen yıldızlar gibi birer birer söndü. Işık, hiçliğin içinde yavaşça eriyordu, sanki uzaya doğru bir yolculuğa çıkıyordu. Karanlık bir boşluk… Sadece bir silüet gibi, sonsuz bir karanlıkla sarılıydım. Ne bir ses, ne bir ışık. Ne de bir yön.
Ve gökyüzü… O bildiğim, mavi ve sonsuz gökyüzü… Şimdi, beyaz, boş bir çöl gibiydi. Gözlerim, her şeyin silikleştiği bu
