BÖLÜM 10: KAN VE ATEŞ TAPINAĞI
Karan’ın eli hâlâ bileğimi sıkıca kavrıyordu.
Bedenim titriyordu, ama o el, o sıcak, canlı el, bana bir bağ gibi hissettiriyordu. Sanki başka bir dünyadan gelmiş gibi, gerçekten tutuyor gibi… ama bu bağ, aynı zamanda bir zincir gibiydi.
Karan’ın yüzündeki korku, yavaşça içimi kapladı. Gözlerindeki panik, hâlâ bir çıkış yolu olduğuna dair bir umut taşıyor gibiydi ama bu tapınak, bu gölge varlık, her şey… her şey onu çaresiz bırakıyordu. Benim gibi.
Beni buradan çıkarmaya çalışan tek şey, onun sözleri gibiydi. Ama o bile yeterli değildi. Zihnim karışmıştı. Gerçek ile hayal, korku ile gözlemler birbirine karışıyordu. Sanki her şeyin bir büyü olduğunu hissediyordum, bir yalan gibi, her an çökebilir.
Önümde Yüzü Olmayan Tanrı duruyordu. O varlık, varlık değil
