Bölüm: Kayıp Zihin ve Yeniden Başlangıç
Gözlerimi tekrar açtığımda, her şey hâlâ bir bulanıklık gibiydi. Dünya sanki bir sisin içinde kaybolmuş, tüm renkler birbirine karışmıştı. Zihnimdeki boşluk, her geçen saniye biraz daha derinleşiyor, adımlarımın yankıları bile bana yabancı bir yerden yankılanıyordu. Sanki her şeyin içinde kaybolmuş bir parçaymışım gibi hissediyordum. Karan’ın yüzü… O’nun yüzü, bir zamanlar bana çok yakın olan o yüz, şimdi sadece uzak ve silik bir hatıra gibiydi. Ne yakındı ne de uzak. Zihnimde bir boşluk, bir kaybolmuşluk duygusu vardı. Bir yerlerde, derinlerde bir şeyler beni ona bağlıyordu. Ama ne? Ne hatırlamıyordum?
O an, arka planda silikleşmiş bir ses duyuldu. Ses, bir zamanlar tanıdık olan bir fısıldama gibi ama şimdi uzaktan, belki de bir hayalin içinde yan
