KAYBOLMUŞ OLANLARIN YERİ
Bir süre hiçbir şey hissetmedim. Zaman durmuş gibiydi ya da belki de artık zaman diye bir şey kalmamıştı. Bedenim sanki benden tamamen ayrılmıştı; ne bir ağırlığım vardı ne de bir varlığım. Havadar bir boşlukta süzülen bir hayalet gibi, rüzgârın bile fark edemediği bir gölgeydim. Ellerim, ayaklarım, nefesim… Hiçbiri bana ait değilmiş gibi. Varlığım, tanıdık bir gerçeklikten kopmuş, anlamını yitirmiş bir boşlukta kaybolmuştu.
Ama sonra…
Sonra bir şey beni geri çağırdı.
İlk başta bir fısıltıydı. Belirsiz, uzak bir çağrı. Tıpkı rüyanın içinde, dış dünyadan gelen bir sesin yankılanması gibi. Ardından bir görüntü. Önümde duran, benden sadece birkaç adım uzakta olan bir yüz. Karan.
Onu tekrar görmüştüm. Ama bir şeyler farklıydı.
Gözleri… Eskiden tanıdığım o Karan’a
