Bölüm: Kapanan Kapılar
Karan’ın gözlerinden bir umudu daha okuyamamak, içimde soğuk bir boşluk açtı. O boşluk büyüdükçe büyüdü, sanki tüm gerçekliği yutmaya hazır bir girdaba dönüşüyordu. Ne yapacağımı bilmiyordum. Burası neresi, biz kimiz, neden buradayız? Cevaplar zihnimde yankılanıyor ama hiçbirine ulaşamıyordum.
Etrafımdaki dünya yavaş yavaş bulanıklaştı. Havaya sinmiş olan o ağır his, ciğerlerime dolduğunda içimi daha da sıkıştırıyordu. Soğuktu. Ama o soğuk tenimde değil, derinlerimdeydi. Ruhumun içinde…
Her şey o kadar karışıktı ki, çıkışa dair her düşüncem, her hareketim birbirine girmiş bir labirente dönüşmüştü. Sanki attığım her adım beni biraz daha kaybolmaya itiyordu.
Karan bir adım attı, bana doğru yaklaştı. Gözlerinde donuk bir ışık vardı.
O an, bir şey hissettim.
Sanki
