Leyla’nın sessizliği günlerdir sürüyordu. Normalde tartışmalarımızın sonunda o hırçın, ben de sert olurdum. Ama şimdi… sanki duvar örmüştü aramıza. Günlerdir tek kelime etmiyordu. Yemeklerde yüzüme bakmıyor, odamıza geçtiğimizde sırtını dönüp uyuyordu.
İlk başta umursamadım. Sinirlenir, sonra geçer dedim. Ama geçmedi. Ve nedense bu durum canımı sıkmaya başlamıştı.
O akşam odamıza girdiğimde yine aynı manzara vardı. Leyla yatağın kenarında oturmuş, düşünceli gözlerle boşluğa bakıyordu. Kapıyı kapatıp ona doğru ilerledim.
"Bu kadar uzatmaya gerek var mı, Leyla?" Sesimi yumuşak tutmaya çalıştım.
Gözleri bir an bana kaydı ama hiçbir şey söylemedi.
İç geçirerek yanına oturdum. "Bana kızgınsın, biliyorum. Ama bu şekilde susarak bir yere varamayız."
Leyla, dudaklarını sıktı. Sonra derin bir
