ROJDA
Gözlerimi açtığımda, Aslan’ın sıcak kolları hâlâ üzerimdeydi.Nefesi boynuma hafifçe vuruyor, düzenli soluk alışverişi odadaki sessizliği dolduruyordu.Başımı hafifçe kaldırıp ona baktım.Yüzü her zamanki gibi sertti ama uykudayken daha yumuşak, daha huzurlu görünüyordu.
Dün gece duyduklarım içimi paramparça etmişti. Aslan’ın çocuğum doğunca beni bu evden göndermeyi düşündüğünü öğrenmek… Beni bir anne olarak bile değil, sadece bir taşıyıcı olarak gördüğünü sanmak…
Ama sonra söyledikleri…
Beni bırakmayacağını, çocuğumu benden almayacağını, hep yanımda olacağını söylemesi…
İçten miydi?
Bilmiyordum. Ama şu an hissettiğim şey, dünkü korkularımın yerini alan bir sakinlikti.
Derin bir nefes aldım ve yavaşça yataktan kalktım.
Tam ayağa kalkmıştım ki, Aslan anında gözlerini açtı.
Gözle
