Avluda, gökyüzünün yavaşça kararmaya başladığı saatlerde Aslan’la yan yana oturuyorduk. Baharın hafif esintisi tenime değiyor, burnuma çiçeklerin kokusu geliyordu. Karnımı nazikçe okşayarak Aslan’a döndüm. O da gözlerini benden ayırmıyordu.
“Birkaç güne kadar kollarımızda olacak,” dedim heyecanla.
Aslan gülümsedi ama gözlerinin içinde hafif bir gerginlik vardı. “Biliyorum, ama içim hiç rahat değil. Ya bir şey olursa? Ya senin canın daha çok yanarsa?”
Elimi onun büyük, sıcak ellerinin içine koydum. “Beni merak etme. Sen yanımda ol yeter.”
Tam o anda, mideme saplanan ani sancıyla bir an nefesim kesildi. Eli refleksle karnıma gitti, yüzümü buruşturdum.
“Aslan…” dedim ama devam edemedim.
Oturduğu yerden hızla doğruldu, yüzü endişeyle doluydu. “Ne oldu? Rojda, iyi misin?”
Derin bir nefes
