49
Yiğit... Bayılmadan önce en son hatırladığım şey uzaktan gelen boğuk bir siren sesiydi. Siren sesleri, gittikçe yaklaştı, yaklaştı.Gelenler kimlerdi, hiç bilmiyordum. Birinin boynuma yavaşça baskı yaptığını anladım. O, soğuk teması hissetmiştim. Sonra da, sessizlik.. Beni, sinir edecek koca bir sessizlik.. Birkaç dakika böyle sürüp gitti. Tam gittiler derken, aynı ses bu sefer de, yanında kim varsa ona, '' Komutanım, yaşıyor. '' dedi.O kadar canım yanıyordu ki, ağzımdan küçük bir inilti döküldü. Sevdiğimin adını haykırıyordum. O kadar canım yanıyordu ki, ağzımdan küçük bir inilti döküldü. Sevdiğimin adını haykırıyordum. O neredeydi, iyi miydi, yaşıyor muydu? Bilmiyordum, delirmek üzereydim. Bebeğimize bir şey olmamıştı değil mi? Ardından beni, sedyeye koydular. O an bilincimi yitirmiş
- Yazar
