Günler aylar geçiyordu, hatta mevsimler bile değişmişti, her şey geçiyordu ama bir tek yüreğimde günden güne büyüyen acı geçmiyordu. Tıpkı bir kocaman çığ gibi büyüyordu acısı, özlemi. Geçer diyorlardı, unuttursun zamana bırak diyorlardı, hiç bir şeyi geçtiği yoktu. Günler geçtikçe özlem denen o berbat duygu her geçen gün büyüyor ve senin nefes alman izin vermiyordu. Görmek istiyorsun deli gibi özlediğin o kişiyi ama sonra onu asla göremeyecek olduğunu hatırlayınca işte tam o anda ilk kaybettiğini anladığın anda yaşadığın acıyı bir daha yaşıyorsun ve hatta defalarca yaşıyorsun. Benim bu özlemle, bu acıyla yaşamadığım bir günüm, bir saatim, hatta bir dakikam bile geçmiyordu.
Geceler ise onun o yanan aracın içinde olan kabuslarla geçiyordu. Sürekli o kabuslarda onun sesini bana beni kurtar
