Aralık 28.
Her acıya dayanır insan demişler, demişler de bunu bana sorarak söylememişler. Yada bunu söyleyen hiç sevdiğini kaybetmemiş biri olmalı, çünkü eğer sevdiğini kaybedip, soğuk toprağın altına girdiğini, onu asla göremeyeceğini, kokusunu alamayacağını, sesini duyamayacağını bilseydi, bunu yaşasaydı demezdi. Diyemezdi. Yüreği kor olan, aklını kaybetmek üzere olan hiç kimse diyemezdi, bu kadar kolay dile getiremezdi. Ben diyemiyordum da, yaşayamıyordum da. Evin' in ölümünün ardında kendimi kaybetmiş bir divaneden farkım yoktu. Ne yaptığımı, nasıl davrandığımı bilmiyordum. Zaman geçtikçe bir şeylerin düzeleceğini söyleyen herkesin, dediğine inanmak istiyordum ama düzelen hiç bir şey yoktu.
Aksine zaman geçtikçe içimde özlem denen lanet duygu büyüyor ve beni daha çok ele geçiriyordu.
