Sabah sessizdi.
Çatı katında geçen o geceden sonra, Hazel’in içindeki umut, bir fidan gibi sessizce büyümüştü. Günlerdir Ateş’le göz göze geldiklerinde tek kelime etmeseler bile içlerinden geçen aynıydı: “Olmuş olabilir mi?”
Ama testler net değildi. Belirsizlik, bir kadının yüreğinde en çok bekleyen tarafını acıtırdı. Ve Hazel beklemeye alışkın bir kadın değildi. O yüzden Ateş sabah arabayı hazırladığında, hiç itiraz etmeden yanına oturdu.
Hastaneye vardıklarında Hazel ellerini kucağında kenetlemişti. Ateş yanında oturuyor, sessizce onun eline dokunuyordu. Ne parmaklar sıkıydı, ne sesler yüksek. Ama ikisi de aynı boğazda düğümlenmiş kelimeyi taşıyordu: “Ya olmazsa…”
İçeri çağrıldıklarında, doktor gözlüklerini çıkardı ve sesi inceldi.
“Hazel Hanım… sizi uzun süredir takip ediyoruz. Dah
