Bir insanın en büyük zindanı kendi zihniydi şüphesiz. Beyaz'da o zindana hapsetti kendini, gardiyanı da Berdan. Oradan çıkmak da ancak kendisi isterse mümkün olabilirdi ki şimdilik ne istiyor çok da emin değildi işte. Belki biraz daha dedi biraz daha zaman geçse daha kolay olur bir şeyler..
Odasından çıkmadan tamamladığı bir günün daha gecesine ulaştı Beyaz. Artık ağlamaktan içi dışına çıkmıştı. Öyle güçlü bir acı vardı ki yüreğinde kanadıkça kanıyordu. Aşamıyordu yaşadıklarını, öyle zoruna gidiyor öyle ağır geliyordu ki taşıyamıyordu. Şurda bir ay sonra 19 olacaktı ve gözünü Berdanla açmıştı, aşkı onunla tatmış onunla doruklara çıkmıştı. Deliler gibi aşık olduğu adam aklından çıkmıyordu bir saniye bile. Kah ona yemek yedirişi geliyordu aklına kah saçlarını özenle taraması tam tebessüm ed
