Ne diyordu Yılmaz Erdoğan bir şiirinde soğuk ve şehirler arası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan... Bir an durup düşününce çocukluğunu da bırakıp gidiyordu Beyaz bu şehirden. Elma şekeri yediği köşe de yabancıydı artık sek sek oynadığı sokak da. Sanki bu şehre hiç ait olmamış da geçerken uğramış gibiydi. Uğramış, heybesine hediyelik birkaç eşya tepiştirmiş başka diyara yol almış gibi. 19'a bir kala daha da sığamamıştı yıllarca ona memleket olan bu şehre. Ne kadar da zor geliyordu gitmenin böylesi. Berdan'la da gidebilir yepyeni bir hayat kurabilirlerdi ama, ama işte... Gözyaşları bu sebeple durmaksızın akıyordu herhalde. Hep en olmaz ihtimale tutunuyor hep oradan medet umuyordu, zaten olmayacağı belli olana ulaşınca da koca koca kayadan hayal kırıklıklarının altında kalıyordu böyle.
K
