“Burası mı?” diye sordu Burak.
Kafamı sallayarak “burasıydı” dedim. Burak ile birlikte Ayşelerin oturduğu eve gelmiştik. Ailesi benim gerçek adımı bildiği için buraya Burak ile gelmek en güvenlisiydi. Neyse ki kimse itiraz edip bizde geleceğiz dememişti.
Önüne geçerek kapıya doğru yöneldim. Biraz gergindim çünkü cenazeden bu yana onlarla görüşmemiştim. Cenazeye çeteden bir ben katılmıştım. Ailesi bizim yarışlara katıldığımızı bilmiyordu. Ayşe’nin hız tutkunu olduğunun farkındaydılar ama çeteden ve yarışlardan haberdar değillerdi. Beni de dershaneden arkadaşı sanıyorlardı. Ayşe’nin öldüğü sıralar kendimi suçladığım için cenazede bile yüzlerine bakamamıştım. Onlarla iletişime geçmeyi çok istemiş ama karşılarına çıkacak yüzüm olmadığından aramamıştım. Şimdi yıllar sonra bu kapıya gelmek vic
