Sabah kalktığımda yeni bir duygu seliyle karşı karşıyaydım. Dün yaşananlardan sonra bu normaldi. Alp ile karşılaşmak hiç hesabımda yoktu ama oraya zaten gitmemin tek sebebi Alp’in de o uçurumu seviyor olması değil miydi? Çok özlemişim kokusunu sıcaklığını. Keşke hiç yanından ayrılmak zorunda kalmasaydım. Onu bırakmak canımı çok acıtmıştı ama başka çarem yoktu. Düşüncelerim çok fazla karışıktı. Kardeşimin ölümünden sonra Alp’a karşı bu duyguları hissetmek onu özlemek yasak gibi hissediyordum. Sanki onu sevmeye özlemeye hakkım yokmuş gibi. Sanki yaşamaya hakkım yokmuş gibi. Bu düşünceleri aklımdan çıkartmak için uğraşıyorum ama olmuyor. Tekrar hayattan zevk almak istediğim için utanıyorum kendimden. Hayatın böyle geçmeyeceğini de biliyorum ama eğer yaşamaktan zevk almaya başlarsam kardeşime
