Duygularımdan arınmak istiyordum. Duygusuz kalpsiz ruhsuz olmak… Bunlar olmasa insanın hayatında ne güzel olurdu. Acıyı hissetmemek umursamadan yaşamak hayatı daha çekilebilir hale getirmez miydi?
Son zamanlardaki halimi ruhsuz olarak tanımlayabilirdim sanırım. Etraftaki her şeye kapatmıştım benliğimi. Hayat ben ruhsuz olsam da bir şekilde akıyordu zaten. Ama benim hayatım kardeşimin ölümünden sonra durmuştu. Zaman o gün itibariyle ilerleyişini durdurmuş benim için hareket etmez olmuştu. Belki de yeni halimi umursamaz olarak da tanımlayabilirdim. Ama hala bir kalpsiz olamamıştım. En ufak bir olayda üzülüyor ağlıyordum. Kalpsiz olursam bu da son bulacaktı. Ruhum bedenimden çekilmiş gibiydi etraftaki çoğu olaya karşı umursamazdım. Güneş doğmuş mu batmış mı umurumda değildi. Ama hala kalbim
