Beren
İhanetin acısı kalbime koca bir hançer gibi saplanmıştı. Az önce Ateş ile Aslı’nın söylediklerinin iğrenç bir sanrı olmasını umut ediyordum. Ama değildi. Ellerimdeki saçlar Aslı’ya aitti biliyorum. Avucumu duvara çarpıp neden neden diye çığlık attım. Neden bana bunu yapmışlardı. Okulda Ateş Hoca ile geçirdiğim aylar geldi gözümün önüne. Bazen garip davranışlarına şahit olurdum ama onun hayalet olduğu aklımın ucundan bile geçmemişti. Ya Aslı o nasıl yapardı bana bunu. Aklıma Can geldiğinde duvara anlımı yaslayıp “Can” diye inledim. O bunu duyarsa yıkılırdı. Duymuş muydu? Ya çocuğun babası geçekten Ateş miydi? Aklımdaki sorular git gide artarken köşeme gidip dizlerimin üstüne çökerek ağlamaya başladım. Niye ben bunları yaşamak zorunda kalmıştım. Nerede hata yapmıştım. Vücudum ağlamak
