Bugün sabah gözümü açtığımda son yaşananlardan sonra biraz daha huzurluydum. Hissediyordum hayatım yoluna girecekti. Belki de girmeyecekti ama ben umut etmekten vazgeçmek istemiyordum. Kim olduğunu bilmediğiniz bir düşmanla savaşmak çok zordu. Ben onun nerede olduğunu ne yaptığını benim için ne planladığını kısaca hiçbir şeyini bilmezken o benim nerede ne zaman ne yaptığımı yani her şeyimi biliyordu. Sürekli saldırı altındaydım ama bir türlü taarruza geçemiyordum. Hayaletin saldırılarını düşündüm önce depomu yakmıştı sonra kaza yapmamı sağlamış en sonda Alp ile beni alevler içinde bırakmıştı. Bu son olaya kadar bana gelecek herhangi bir saldırıyı umursamıyordum ama son saldırısı işin rengini değiştirmişti. Gözümü açtı da diyebilirim. Bana olan saldırıların benimle kalacağını düşünmüştüm am
