Feride, o sabahki küçük zaferin tadını çıkarıyordu. Çelik’in “İyi” demesi, ona doğru yolda olduğunu hissettirmişti. Artık Gül gibi davranacak, soğukkanlı ve ihtiyaçsız görünecekti. Ama içinde kaynayan kıskançlık ve açgözlülük, bu rolü oynamayı zorlaştırıyordu.
Çelik, o gün işten erkenden döndü. Üzerinde bir yorgunluk vardı, ama Feride’nin dikkatle hazırlanmış akşam yemeğini görünce yüzü hafifçe aydınlandı. Gül, her zamanki gibi sofrayı kurmaya yardım etti, sonra kenara çekildi. “Ben içeride bir şeyler atıştıracağım” deyip mutfağa geçti. Çelik itiraz etmedi bile.
Feride, bu fırsatı değerlendirmeye karar verdi. Yemek boyunca Çelik’e işlerini sordu, anlattıklarına ilgili göründü. Arada bir, ona anlamlı bakışlar attı, kahkahalar attı. İçinde bir yerlerde, Gül’ün mutfakta tek başına yemek yed
