Çelik kapıyı kapattı. Kilidin sesi evin içine yayıldı, ama asıl gürültü sessizlikti. O sessizlik Gül’ün ensesine binen bir ağırlık gibiydi. Feride ise sandalyeye oturdu, sanki yıllardır oradaymış gibi. Rahat. Yerli yerinde.
Çelik montunu çıkarırken Feride’ye baktı.
“Üşüyor musun?” dedi.
Gül’ün kaşı sekti.
Feride başını salladı. “Biraz. Midem de kötü.”
Çelik anında mutfağa yöneldi.
“Çay koyuyorum. Limon var mı?”
Feride, “Var,” dedi. “Ama önce otur.”
Çelik durdu. Oturdu. Gül, mutfak tezgâhının orada dikildi kaldı. Kimse ona bakmıyordu. O evde ilk defa görünmezdi.
Gül dayanamayıp patladı.
“Bey, ben buradayım.”
Çelik başını kaldırmadı. “Görüyorum.”
Feride araya girdi.
“Görmekle ilgilenmek ayrı şey.”
Gül’ün dişleri gıcırdadı.
Çelik Feride’ye döndü.
“Doktor ne dedi tam?”
“Dinlen
