Gözlerim karardı. Dünya ve o devasa camdaki şehir manzarası. Her şey bulanıklaştı ve tek odak noktam olarak Andaç'ın o kayıtsız, kendinden emin yüzü kaldı. İçimde biriken her şey -iki günlük sessizliğin yarattığı tereddüt, çiçeklerle gelen hayal kırıklığı, şu anki şok ve ihanet hissi- bir volkan gibi patladı içimde.
"Sen..." diye boğuk bir ses çıkardım. Sonra elimdeki deri çantayı öfkeyle yanımdaki boş koltuğa fırlattım. "SEN!"
Adımlarımla sertçe hatta hışımla ona doğru atarak yürüdüm. "Bir de karşımda gülüyor musun?" diye bağırdım sesim odada çınladı. Kim duyarsa duysundu banane. "Ciddi misin sen?"
Andaç koltuğunda hiç kıpırdamadan oturuyor, sadece kaşlarını hafifçe yukarı kaldırarak beni izliyordu. Bir de sırıtıyordu pislik. Yüzündeki o sırıtış zaten beni çıldırtıyordu ya.
"Sana he
