Gözlerimi yavaşça açtım ve yatağımın örtüsünü düzelttim. Dün gece sıklıkla uyanmıştım o yüzden gece uyanmak biraz sıkıntı yaratmıştı bende. Elimle saçlarımı düzelttikten sonra odanın içinde bulunan banyonun yolunu tuttum.
Sabah sabah yüzüme su dökmek iyi gelmişti. Aynadaki görüntüme baktım. Halim içler acısıydı fakat bunu umursayacak durumumda yoktu. Saçlarım dağılmış üstüm ise kırış kırış olmuştu. Gecenin yorgunluğundan olsa gerek gözlerim de şişti. Gülümsemeye çalıştım. Bu aralar yaptığım tek şey buydu.
Artık ağlayamazdım.
Kendimi hırpalamanın anlamı yoktu. Ben yalnızca üzülmekle kalmıyor aynı zaman da tüm yaşananları tek başıma sırtlıyordum. Alaz yoktu hiç kimsem yok gibiydi. Muhtemelen burada kaldığım için gece boyu sinirden uyuyamamıştır bile. Onu tanıyordum. Doğukan beyin yanında
