Cihangirler kurban kesiminden geldiklerinde biraz et ayarlayıp hemen kavurma için ocağa attım. Aslında annemden biliyordum ama yine de Gönül anneye yeniden sormuştum onun nasıl yaptığını. Onun tarifiyle hazırlarken kavurmayı Cihangir mutfağa gelip boynuma bir öpücük kondurdu. Hemen dönüp,
‘’Şişşt, görebilirler.’’ dediğimde,
‘’Hepsi salonda.’’ deyip bir de dudağımdan öpüverdi. Göğsüne minik bir şaplak attım ve,
‘’Delisin sen.’’ dedim gülerek.
‘’Şimdi eti, tatlı ve lokumları yiyince gece görürsün sen deliyi. Zaten dün yol yorgunusun diye ses etmedim ama içim gitti.’’ dedi kulağıma eğilip. Gözlerimi irileşirken,
‘’Aşkım ama sesimizi duyarlarsa?’’ dedim onun beni nasıl inlettiğini iyi bildiğim için.
‘’Sessiz sessiz yaparız biz de. Fırsatım varken karımla olmayayım mı?’’ Hayali bir öpücük
