Cihangir’in ailesinin evine vardığımızda biraz gergindim. Gebeliğim artık 7. ayındaydı ve yolculuk beni biraz hırpalamıştı açıkçası. Bunun üstüne bir de Cihangir’in annesi bizi nasıl karşılayacak kestiremiyordum. Biz yoldayken arayıp sormuştu nerede olduğumuzu ve istediğimiz bir yemek olup olmadığını ama yine de bana karşı tavrı samimi mi emin olamıyordum işte. Arabayı park ettiğinde Cihangir bana dönüp,
‘’Rahat ol güzelim, iki gün kalacağız ve belki hepimiz için iyi olacak. Bir şans verelim, olur mu?’’ dedi gerginliğimi fark etmiş gibi. Tebessüm ettim,
‘’Ailenle aramızın düzelecek olmasına seviniyorum canım. Sadece biraz hırpaladı yol beni.’’
‘’Yemek yedikten sonra biraz uzanırsın. Annem odamızı hazırlamıştır.’’ Kafamla onayladım. Zile bastığımızda iki saniye sonra Meryem açtı kapıyı.
