EMİR,
Dönüp Neşe’ye baktım. Araba kullanıyordum ve o da bana hararetli hararetli bir şeyler anlatıyordu. Aracın içindeki sesi, mimikleri ve heyecanı öyle güzel bir enerjiydi ki onu dinlemenin de ötesinde onu yan koltuğumda duruyor mu diye sürekli kontrol etmek istiyordum. Adını Neşe koydukları için mi bu kadar neşeliydi, yoksa bu kadar neşeli olacağını hissedip mi bu ismi seçmişlerdi bu harika kadına? Bir an göz göze geldik ve anlattığı şeye ara verip,
‘’Ne var? Niye öyle bakıyorsun bana?’’ dedi güzel kahverengi gözlerini kısarak. Bazen sırf içi gülüyor diye bakardım gözlerine hiçbir sebep yokken.
‘’Çok güzelsin.’’ dedim gülümseyerek. Anlık şaşkınlığı geçtiğinde gülümsemesi yüzünde genişledi. Hafif önde olan üst dişleri dudaklarının arasından inci taneleri gibi gösterdiler kendilerini
