Ağustosun on üçüydü, Aynur akşamüstü başlayan doğum sancılarıyla hastaneye gittiğinde doktor doğumun başladığını söylemiş ve hemen doğrum odasına almışlar Aynur’u. Gürkan abi beni arayıp haber verdiğinde hem sevindim hem de biraz panikledim. Benim de günüm hızla yaklaşıyordu ve sancı çekmek nasıl bir şey, doğum ne kadar zorlayıcı olacak diye kara kara düşünüyordum sürekli. Onu görmeye gitmek istedim ama ben de artık iyice ağırlaşmıştım. Hala 2-3 hafta opsiyonu vardı ama bebek artık kafasını aşağı indirmiş ve kasıklarımın arasında kafasının ağırlığını iyice hisseder olmuştum. Hatta bazı sabahlar, kasıklarıma bir sopayla vurulmuş da etlerim ezilmiş gibi acıyla uyanıyordum. Bazen sıcak yüzünden bacak aram terliyor ve ben suyum mu geldi diye panikliyordum.
Cihangir’le birlikte olmaya da ara v
