Yekta SARPER
“Hayır arkadaş bu ihale nasıl bize kaldı?” Diye homurdandığımda Defne’nin güldüğünü duydum.
Bir an bende gülümsesem de aklıma gelenle tekrar somurttum.
“Gülme Defne’m ya.”
“Hödükcüm madem gitmek istemiyorsun gitmeyelim.” Derken bıkkınca nefesimi verdim.
“İstemiyorum ama mecburuz turuncu güzelim. Gece bizim holdingin adına yapılıyor. Normalde Alaz’ın gitmesi lazım ama hergele bana sattı.” Diye homurdandığımda Defne kahkaha attı.
Gömleğimi iliklerken kendi kendime söylenmeye devam ettim. Bu akşam bağışçısı olduğumuz kurumun ödül gecesi vardı. Normalde her sene Alaz gitse de, şimdi Gece’nin hamileliğini bahane edip yırttı.
Kızın karnı burnunda olduğu içinde bir şey diyemedim. Mecburen bizim gitmemiz gerekti.
“Aşkım ben hazırım.” Diyen Defne giyinme odasından çıktığında
