Balın YILMAZ
Gece’nin seslenmesiyle karşıma baktığımda gördüğüm gözlerle ne yapacağımı bilemedim. Mirza sahnenin önünde dikilmiş öfkeli gözlerle bana bakıyordu. O an kaybolmak istedim. Sırayla sahneden indiğimizde Mirza elimi tuttu.
Tek kelime etmeden hızla yürümeye başladı. Topuklularla yetişemediğim için beni sürüklemiş gibi oldu.
“Mirza…”
“Sus Balın!” Lafımı kestiğinde mecbur sustum.
Fazla sinirli olduğu için ses çıkarmamak en iyisi. Arkamı dönüp çaresiz gözlerle Defne’ye baktım ama onunda benden farkı yoktu. Yekta abi tarafından götürülüyordu. Duru ve Gece’yi de Alaz ve Umut götürdü.
Ben buraya hiç gelmeyecektim aslında bak şimdi daha mı iyi oldu? Mekandan çıktığımızda vale Mirza’nın arabasını getirdi. Her zaman kapımı açan Mirza bu sefer direkt kendi tarafına geçti.
Ses etmede
