Fatma sabah uyanınca bir baktı, kafası Serhat’ın omzunda. Serhat da olduğu yerde uyumuştu. Fatma sessizce yerinden kalktı ve Serhat’ı uyandırmamaya çalıştı. Serhat uyumaya devam ediyordu. Fatma içeri geçti ve Abdullah’ın yanına gidecekti ki annesi, Abdullah gece uyanınca onu uyutmuş ve onun yanında uyuyakalmıştı. Fatma da ikisinin yanına geçti ve onların yanına kıvrıldı. Bu manzara onu biraz rahatlatmıştı. Abdullah’ı ve annesini izledi. Abdullah o kadar küçük ve masumdu ki Fatma ona bakınca huzur buluyordu.
Fatma o gün kendine bir söz verdi: Artık üzülmek yok! Rojin ve Bervan adında iki insanı tanımıyorum; benden uzak, Allah’a yakın olsunlar. Fatma kalktı, Serhat’ın başucuna bir not bıraktı:
“Canım kardeşim, ben iş yerine geçiyorum. Gelirsen Abdullah’ı da yanıma getir. Çok güzel bir kahv
