Düğün günü geldi çattı. Salon ışıl ışıldı, masalar süslenmiş, orkestranın sesi gürlüyordu. Rojin sabırsız, yüzünde kocaman bir gülümseme ile ortalıkta dolaşıyordu. Ama Bervan’ın yüzü asık, gözleri donuktu. O günün en acı gerçeği de apaçık ortadaydı: Bervan’ın düğününde hiç kimsesi yoktu.
Salonun bir köşesinde Rojin’in akrabaları, kalabalık bir şekilde gülüp eğleniyor, fotoğraflar çektiriyordu. Bervan’ın masaları ise bomboştu. Ne annesi, ne kardeşleri, ne de dostlarından biri gelmişti. Gelin-damat masasında Bervan’ın yanındaki sandalye doluydu, ama kalbi boştu. İçinden geçen tek cümle buydu: “Ben ne yaptım?”
Gece ev sessizdi. Düğünün yorgunluğu henüz üzerlerinden gitmemişti. Odaya girdiklerinde Rojin aynanın karşısına geçti, saçındaki tokaları tek tek çözüp saçlarını omuzlarına bıraktı. G
