“Onu götürüp kapatın! Yarın düğünümüz var!”
Hanımağa bozuntusu kadının dediği şeyden sonra ne olduğunu anlayamadan büyük konaktan içeriye alınmış, büyük avludan geçip 2. Katın en köşesindeki odaya götürülmüştüm.
Kapı sert bir gürültüyle kapandığında uğradığım şoktan ancak çıkabildim ve ardından gelen kilit sesiyle birlikte içimde bir şeyler kırıldı. Artık tamamen yalnızdım. Olduğum yerde birkaç saniye kıpırdamadan durdum, kalbimin hızlı çarpışlarını duyabiliyordum. Derin bir nefes aldım, ama bu nefes ne korkumu hafifletti ne de sıkışan göğsümü rahatlattı.
Gözlerimi odanın içinde gezdirdim. Burası büyük, ama ürkütücü derecede soğuktu. Duvardaki solmuş gri boyalar, zamanın bu yeri ne kadar yıprattığını gösteriyordu. Pencereye doğru adım attım, belki bir umut sesimi birisine duyurabilirdi
