"Cidden solmamışlar." Dora oturup çiçekleri kucağına aldı mutlulukla. "Yalnız ben anlamadım, madem Adin her şeyi görecek, niye sakladık."
"O varken konuşabileceğimden emin değildim çünkü. Hem çocuk gibi küsüp gitmese söylemezdim de."
"O zaman, anlat hadi."
"Adin'e dolaylı yoldan da olsa onu sevdiğimi söyledim sanırım."
"Sanırım mı?" Dora'nın da ağzı kulaklarına varmıştı.
"Ya işte öyle bir şey."
"Peki... Seviyorsun değil mi?"
"Bilmiyorum."
"Nasıl?"
"Ben eşyaları severim Dora. Karı, kelebekleri, çiçekleri." dedim omuz silkerek.
"Hiç mi sevmedin?" Başımı iki yana salladığımda gülümsedi.
"Bu çok güzel."
"Ne?"
"Yani, biri Adin'in karşısına çıkıp hey çekil aramızdan O benim demez."
"Peki... Biri bana aynı şeyi der mi?"
"Ne? Hayır." dedi gülerek.
"Kaç yıldır yaşıyorsunuz. Yani
