Adin'in kollarında uyanmıştım. Görünüşe göre bayılmamın üzerinden çok geçmemişti. Kurtlar kurtulmuştu ama hepsinin başında öğretmenler vardı.
"İyi misin?"
"Evet." Ayağa kalktım. Kadın öğretmen bana yanaştı.
"Daha iyi misin?"
"Evet. Sorun yok."
"Olanları anlatmak ister misin? Arkadaşlar ısrarla susuyorlar çünkü."
Mat'ı işaret ettim. "Biz sadece oturuyorduk. Kendileri gelip saldırdı. Ve hiçbiri asla arkadaşım değil."
"Neden saldırdıkları hakkında bilgin var mı?" Sendelediğimde Adin anında kolumdan tuttu. "Sonra konuşalım istersen."
"Yok." dedim. Kaçtığımı düşünmelerini istemiyordum. Ben anlatmadan onların aklına girerek hepsini öğrenmelerini de. "İyiyim."
"Devam et o zaman. Götürün şunları." diğerleri gitmişti. Mat, Adin ben ve öğretmen kalmıştık.
"Şehre saldıran kurdu arıyorlardı
