Kendi yatağıma gidip uyuduğum zaman saatin kaç olduğunu bile bakmadım. Hatırladığım kadarıyla sadece kabuslar içerisinde defalarca kere uyanmış ve kendimi yabancı bir yerde bulmuş bir kadınım artık. Burası benim evim değil. Benim hapishanem... Şanslıyım çünkü telefonumu elimden alabilirdi... Telefonumu almadığı için belki Yağız'a ulaşma şansım var. Onu aramalı mıyım?
Eğer ararsam ne diyeceğim ki? Oğlum benden böylesine utanırken... Ben ne yapacağım artık sadece bunları düşünmeye başlamıştım. Hayatımın geri kalanını nasıl geçireceğimi, nasıl bir insan olacağımı ve oğlumla nasıl bir iletişim kuracağımızı artık bilmiyorum. Artık kim olduğumu da bilmiyorum. Kendi oğlum benden utandığını söyledi. Kendi eşim benim yüzüme tükürecekti az daha...
Ben bunları yaptım, yaptığımın yanlış olduğunu bil
