Ömer'in gözleri, Taçmin’in yüzünde donup kalmıştı. Zaman adeta ağırlaştı. Nefesini tutmuş, sadece bakıyordu.
Sonra, sesi titrek ve boğuk bir öfkeyle patladı:
“Ne... Neler oluyor lan burada?! Siz...”
Sesi bir bıçak gibi havayı kesmişti ama cümlesini tamamlayamadan sustu.
Karun, sakin ve mağrur bir ifadeyle bir adım öne çıktı. Bakışlarını doğrudan Ömer’e kilitledi.
“Evet,” dedi net ve sakin bir ses tonuyla. “Biz evliyiz.”
Ömer, sanki başından aşağı kaynar su dökülmüş gibi geriye sendeledi. Gözleri, önce Karun’un yüzüne, sonra Taçmin’e, ardından tekrar o sımsıkı kenetlenmiş ellere kaydı. İkinci şok, ilki kadar derindi. Dudakları aralandı ama kelimeler ağzından çıkamadı.
Faruk, bir adım geride duruyordu. Omuzları kasılmıştı, çenesi sıkıydı. Gözleri Karun'dan çok, Taçmin'e takılı kalmışt
