“Ya beni niye aramadın ah be güzelim, ah be güzelim!” dedi Zeynep üzgün gözlerle yanıma otururken. Elimi tuttu ve sonra ateşime baktı. “Annem çorba hazırlatmaya başlamış zaten. İlk çorba içip mideni rahatlatır sonra da sana güzel yemekler yaparız olur mu? Ciğer yaptırayım mı sana? Sen ciğer çok seversin.”
Hevesli hevesli konuşunca ona ufak bir tebessümle baktım. “Olur, severim.” diyebildim sadece çünkü aklım tamamen Yusuf abimdeydi. Benim yüzümden yeterince başı derde girmemiş gibi bir de Urfa’nın en köklü kişisiyle şu an burun buruna gelmişti. Babaannesi de olsa ne yazık ki Asiye hanım acımasız bir kadındı. Merhametine merhametliydi de ama birini sevmezse o kişinin vay halineydi.
Yani benim vay halime...
“Benim güzel arkadaşım, seni öyle bir besleyeceğim ki iki güne turp gibi olacaksı
