Yusuf’un dizleri çökmüş, elleri kanlar içinde Elif’in karnına bastırıyordu. Zaman durmuş gibiydi; kulaklarında sadece Elif’in kısık inlemeleri ve kendi kalp atışları vardı. Sanki göğsü parçalanıyordu.
-“Dayan karıcığım… ne olur dayan…” diye fısıldadı.
Gözyaşları yanaklarına aktıkça Elif’in yüzüne damlıyordu. Elleri titriyor, kanı durdurmaya çalışıyor ama daha da çoğaldığını hissediyordu. Arkasında bağırışlar, ayak sesleri, siren uğultusu vardı. O an her şey bulanıktı. Tek gördüğü yerde yatan karısıydı.
-"Ambulans nerede kaldı!" diye acı bir çığlık çıktı Yusuf'un dudaklarından.
Bir anda göz ucuyla Tolga’yı gördü. Çevredekiler koluna girmiş, sürükleyerek götürüyorlardı. Yüzü kan içinde, ama hâlâ gözlerinde o delirmiş parıltı vardı. O bakış Yusuf’un içini bir kez daha yaktı. Bir anda aya
