Başımı sabır dilenircesine havaya kaldırdım ve telefonun ekranını kapatarak kolej hırkamın cebine attım. Daha fazla konuşup kendimi boş hayallerin içerisine sokmama gerek yoktu. Zaten biraz sonra okulun kapısında olacaktım. Bazı konularda kendimden gerçekten şüphe duyuyordum. Aklımla mantığım birbirini asla tutmuyordu. O anlarda sadece Giray'ı düşünüyordum. Ama artık o da yoktu. O da tıpkı babam gibi beni o eve götürmekle kalbimi kırmıştı ama onun yaptığı sözde baba dediğim insanın yaptığının yanında çok masum kalıyordu.
Giray ne yaparsa yapsın onu her an affetmeye hazır gibiydim, onsuz bir hayat düşünemiyordum. Onu görmediğimi, yanımda hissedemediğimi hayal edemiyordum.
‘’Geldik küçük hanım,’’ Koray abinin sesi tüm karmaşaya son verdi. Çantamı sol omzuma takarak arabanın kapısını açtım
