"Neden?" Başını geriye doğru atıp dudaklarının arasındaki nefesi gökyüzüyle seviştirdi.
"Ateş," dedi ama cümlenin devamı gelmedi. Bir süre sustu ve öylece karşıyı izledi. O karşıya baktı, ben ona baktım. Bir süre sonra tekrar konuşmaya başladı. Doğru kelimeler dudaklarının arasında filizlenmiş gibiydi. "Beni terk etti. Hiçbir neden yokken, ansızın boşluğa itip, çekip gitti."
Bunun olacağını biliyordum. Sadece söylemenin yeri ve zamanı değildi.
"Neden gittiğini sordun mu peki?" diye sordum. Bakışlarını denizden çekti bana doğru döndü. Gözleri dolmuştu ama ağlayacak gibide değildi, alışmıştı sanki acıya.
"Sormadım," dedi sessizce. "Gitmenin sorusu olmaz ki Esin. Gidenin ya bir sebebi vardır ya canı sıkılmıştır."
"Gerçekten seven gitmez ki kolay kolay," asıl komik olan şey de daha önce h
