Karşımda beyazlar içerisinde duran bu masum küçük ve korkak kıza aşık olmuştum. Hislerim beni yanıltmıyordu bu sefer. Kesinlikle ona karşı bir şeyler hissediyordum.
''O benim kız kardeşim,'' diye mırıldanan Klaus'u duyar duymaz kaşlarım şaşkınlıkla havaya kalkmış dudaklarının arasından firar eden o mayıştırıcı ve delici kelimeleri anlamak istercesine kovalıyordum.
''Ne!'' dediğimde Enrica'nın bakışları bana dönmüş ve dolan gözleriyle bana bakıyordu. Bedeni iyice çökmüş gözlerinin altı hafif bir şekilde morarmıştı. Ne yapmışlardı ona? İşkence?
''Doğru duydun.'' der demez kendime geldim ve gözlerimi birkaç kez kırpıştırarak olayı idrak etmeye çalıştım. Böyle bir şeyin mümkün olması nasıl oluyordu? Klaus'un ailesi ölmüştü ve bildiğim kadarıyla küçük bir kız kardeşi yoktu. Ya da vardı ama b
