Ağır ağır gözlerimi ahşap zeminden kaldırdım ve Çisil’e diktim. Bazen o ince boynunu parmaklarımın arasına hapsedip kırmak istiyordum fakat sonra bunun ne kadar canice olduğunu düşünerek kendimi sakinleştiriyordum.
Buz gibi bir sesle, “Seni ilgilendirmeyen konular hakkında çok fazla yorum yapıyorsun ve bu benim hiç hoşuma gitmemeye başladı.” Diyerek ayağa kalktım ve Mila’yı da kolundan tutup kaldırarak ön tarafa doğru yürüttüm. Düşmüş yüzünü görebiliyordum.
Gözlerindeki dağılmışlık, zar zor yanmaya çalışan bir mumun cılız titreşimlerinden farksızdı. En ufak şeyde sönebilir, dayanamayabilirdi ama ben burada ne için vardım? Ona ışık olmak için. Işığım bir kibrit çöpü kadardı belki ama yine de ikimizde yeterdi, yettirmeye çalışırdım.
“O, beyni libidosu kadar gelişmemiş kişiye kafanı tak
