İnsanın dua etmekten ve kabullenmekten başka yapacağı bir şey olmadığını, ölümün kapımı çalmasıyla anladım. Ne yazık ki, gönül koyamayacak kadar kısa zamanım vardı bu hayatta. Sevdiğim insanları bir daha göremeyecek olma düşüncesi tüm bedenimi alt üst etti.
Oysa ki benim daha çok planım vardı. Evlenmeyi düşünüyordum mesela, anne olmayı. Bahçemde çiçekler büyütüp çocuğumla doyasıyla eğlenmeyi hayal ederdim. Tam hayata bağlanmışken hayattan kopacak olmak boğazımı düğüm düğüm yaptı.
Asaf’ın beklenti içinde beni izleyen yüzüne üzüntüyle baktım.
“Bir şey mi oldu?” Dediğinde ise hemen o ifadeden kurtulmaya çalıştım.
“Beni ne kada kırdığın aklıma geldi, onu düşünüyordum.”
Tüm bedeni kasıldı. Gözleri pişmanlıkla harmanlandı.
“Defalarca kez özür diledim ama yetmeyeceğinin fakrındayım. Seni bi
