İnsanın ruhunu kanatır geniş, acılarını neşter ile yarar tüm bilinmezlikleri gün yüzüne çıkarır. Hayat, hiç olmadığı kadar acımasızdır aslında. Sen mutlu olduğunu sandığım her an aslında kısa süreli aç karnını doyurursun da haberin yoktur. Acıların mutlu olduğun anı diliminden çok daha fazladır. Kabullenmek ise çok daha zordur.
Kabulleniş.
Hayatın yegane amacı.
İnsanoğlu hiçbir şeyi kabullenmek istemez, inkarcıdır. İnkar etmeyi sever. Çünkü inkar etmek doğasında var. Fakat kabullenmeye sevmez, reddetmesi sever.
O gün, acı bir güne uyandı ev halkı. Herkesin gözü yaşlı. İlk feryat sevdiğinden koptu.
“Hayır,” diye inkar etti ölümü. “Olamaz, sen sağlamdın. Bir anda nasıl olur?”
Kabullenmedi. Kabullenemeyecekti.
Feryatlarını duyan diğerleri geldiğinde, en çok yıkılan Mila oldu. Bayıldı
