Zaman ıssız çöllerde yanıcı güneşinin altında yine de akıp giderken ; yıllarının susuzluğu sona ermişti .Çocukken beraber yaramazlık yaptığım ; karanlık sokaklarda korkmasın diye kendimi cesur gösterdiğim küçük kardeşim karşımdaydı.
Bilgisayarın esaretinde boğulurken ; parlak gözleriyle bana merakını dile getiren çocuk kocaman adam olmuştu .
Anne babamızdan gizli saklandığınız odamız ; dört duvar arasında kum saatine gömülü kalmıştı .
Kalplerimiz büyümüştü bedenimiz güçlenmişti ; ama aklımız hala çocuk kalmıştı .
Barın Vira’ya aşk dolu gözlerle bakarken her hareketinde boğulan bir ben vardım .
Barın’ı son gördüğüm günü hatırladım bir an .Zavallı kardeşim beni son kez gördüğünü , acı da olsa tahmin edebiliyordu ; ama benim öleceğimi sanmıştı .
Oysaki ben o gün kurtulmuştum ;ölsem bil
