Beyza ormanın derin sessizliğinde adımlarken anılarına açılan kapının kilidini zorladı .
Elini tuttuğu adama bakışlarını çevirdi ; Muaz dı karşısındaki .
Adamın sıcak bakışları arasındaki yangında canı yanmazken; o kara gün gözleri önüne serildi .
Gözlerini bir süre sonra hızlıca açtı ; tekrar kapadığında yine Muaz’ı gördü .
Bu kadar merhametli bir adamın ne kadar canileştiğini hatırladı .
“Bu orman … “diye sayıkladı .
Hızlı adımlarla tırmandığı yollar bir kulübenin yanında sona ermişti .
Yıllar sonra içini kasıp kavuran intikam hırsı tam karşısında duruyordu işte .
Gözlerini tekrar kapadığında Muaz’ın yanındaki , aslında hiç sahte olmayan gülüşüne baktı .
Sevginin yüreğine dokunan her yansımasında huzur vardı bir zamanlar …
Muaz’ın ona olan aşkında her zaman tatlı bir heves vard
