Biz Yekta ile salona sessizce otururken mutfaktan gelen tıkırtıları işitebiliyordum. Muhtemelen annem yaptıklarından servis hazırlıyordu.
“Annen çok sevindi sanki bizi gördüğüne değil mi?”
Yekta aramızdaki sessizliği bozarken ona dönüp iyi niyetine gülümsedim. Annemin tavırlarına anlık bir gösteri desem şimdi nerede açıklayacağım, nasıl anlatacağım babamın yüzünden annemin hiçbir zaman mutlu olamadığını, hiçbir şeye tam anlamıyla sevinmeyeceğini hatta ve hatta düşünürken bile üzüldüğüm bir gerçek olan, bizim mutlu olmamızı kıskandığını nasıl söyleyebilirdim.
O adam, babamdan kalmaydı her şey. O gittikten sonra yalnızca benim değil annemin de kimseye güveni kalmamıştı. Belki de ben ondan güçlü gelmiş ve geride bırakabildiğim yıkım psikolojisi o atlatamamıştı. Sürekli geçirdiği krizle
