Annemin anlattıkları Yekta’nın dikkatini dağıtarak az önceki tepkilerini yok etti. Bakışlarımı ona çevirdiğimde gözleri açıldı, yüzü güldü. Çok hoşuna gitmişti bahsedilenler. Annem bunu bize yüzlerce kez anlatmıştı. Yekta’nın bilmediği bir sonla hikayeyi dilemesi elbette onun ilgisini çekecekti.
Belki annemin anlattıkları gerçek bile değildi. Eskiden beri kendi hayali olduğunu düşünürdüm babamla yaşadıkları her şeyin. Biz o adamın varlığına şahit olmasak babam bile hayal ürünü diyecektim. O kadar hayal gibi gelirdi anlattıkları. Böyle seven bir insan nasıl biricik aşkını geride bırakarak giderdi ki? Aklım almıyordu!
Babamla alakalı her şeyi anlatırdı da onun neden gittiğini anlatmazdı annem. Gitti derdi sadece. Gitti demek kolaydı ama geride bıraktıkları? İnsan hiç mi düşünmezdi karısını
