Çocukluğumun kahkahaları, küçük ellerimi tutan koca eller, herkese katı bir bana bana sevgiyle gülümseyen sert çehreli adam. Babam. Onunla geçirdiğim kısa kısa zamanlar anı kutumun içinden bir bir çıkartılıp gözlerimin önüne yansıtılıyor ve sonrasında ona olan öfkem o anıları yakıyordu. Her şey o kadar hızlı gelişiyordu ki müdahale edemiyordum. Ben, onun yüzünü unuttum zannetmiştim. Meğerse dün gibi aklımdaymış.
Yekta’ya onu bulmasını söylemeyi ben de kendimden beklemezdim çünkü baba kavramını tamamen hayatımdan silmiştim. Anneme yaşattıkları ve bana hissettikleri ona olan bir öfke olarak yüreğimde büyümüştü. Zaten istiyorum derken de annemi ve Ece’yi düşündüğüm için öyle söylemiştim. Ya da bilmiyorum kendimi mi kandırıyordum acaba? Her şeyden önce, onu görmeye hazır mıydım?
“Tamam o zam
