İlayda'dan
Ben hastaneleri sevmezdim üzerine sinen ilaç kokuları yaptığım hatayı ve aileme söylediğim ilk yalanı hatırlatır bana. Bir hastane odasında böyle bitkin ve çaresiz yatarken ilk aşık oluşumu hatırlatır mesela. İnsanlar ilk aşık olduğu insanı unutamazmış öyle derler. Öyle miydi gerçekten? Bu kalp ağrısı dinmez miydi yani? Bu saate kadar ne yaptın demek için bile aramamıştı. Kırılmış olabilir mi? Onun kırılma ihtimali bile benim kalbimde büyük bir parçalanma oluyor gibi sancıyordu.
Yatmaktan sıkılıp o koca cüssesi koltuğun üstünden taşan abime baktım. Uykusu çok hafiftir ama bu saate kadar uykusuz kalmıştı. Sabahın ilk ışıkları hastanenin penceresinden içeri vururken çok erken olduğu için ortamda sessizlik hakimdi. Yavaş adımla ayağa kalktım. Kafamın ağrısı artık geceye göre iyi
